Bericht van de zorg: “het kan een goed idee zijn om het tapijt te verwijderen.”
Mijn vader loopt met zijn rolstoel namelijk regelmatig vast in het vloerkleed in hun appartement. Ik denk: eerst maar eens schuiven. In tropische temperaturen, met een loeizwaar kleed, een nog zwaardere tafel en allerlei ander meubilair. Ik schuif, sleur en zweet.
Weerstand en argwaan
Mijn ouders volgen het met weerstand en argwaan. Mensen met dementie houden meestal niet zo van verandering. Ook niet als die verandering voorkomt dat je letterlijk vastloopt in je eigen woonkamer.
Uiteindelijk ligt het kleed ‘uit de loop’. Tot volle tevredenheid van mijn ouders. Alsof het altijd zo geweest is.
Een wonderlijk en mooi aspect van dementie: de felle weerstand vóór een verandering en de totale acceptatie erná. “NEE ABSOLUUT NIET”, om vijf minuten later tevreden thee te drinken in de nieuwe situatie.
Na de grote tapijt-operatie gaan we gedrieën naar een brasserie in de buurt. Althans, dat proberen we. Mijn vader blijkt even kwijt te zijn hoe zijn elektrische rolstoel werkt. Uiteindelijk komt er toch beweging in mens én machine.
Nul procent
Bij de brasserie kennen ze mijn ouders goed. Ze schenken mijn vader standaard 0.0%. Door ervaring wijs geworden, zullen we maar zeggen. Om niet teveel uit de loop te raken.
“Een Affligem blond (0.0%) meneer?”
“Doe mij maar DEZELFDE” zeg ik nog, maar die hint blijkt te subtiel, merk ik na een paar slokken. Het hakt erin. “Lekker hè Pauk!”, zegt mijn vader.
En nu ben ik onderweg naar huis. Via Leeuwarden, omdat er een boom op het spoor ligt. Niet de kortste weg. Wel de enige die nog gaat.
Uit de loop
En dus: meebewegen. Uit de loop, om weer verder te komen. Voor mensen met en zonder dementie.
Ik loop graag een stukje met je mee om uit de loop te komen, wees welkom. Benieuwd naar wat dat kan opleveren? Lees hier meer.