Nog even terug naar het terras. Daar gebeurde iets moois. Mijn moeder deelt haar beeld van mijn oudste zoon: “Dat is een Luisterman.”
Luisterman. Iemand die niet meteen oplossingen aandraagt, niet invult of overneemt, maar luistert. In een wereld waarin steeds meer mensen praten, is dat een onderschat talent.
Even later wijst mijn vader naar een dame met een indrukwekkende bos haar.
“Kijk, Sinterklaas is ook weer in het land.”
Een uniek venster op de wereld
Ik zie geen mijter, geen staf en geen schimmel. Wel een vrouw met lang haar. Maar mijn vader ziet iets anders. Misschien een vertrouwde figuur uit het verleden.
En dan bedenk ik me dat mijn moeder zojuist óók iets zag wat ik zelf nog niet eerder zo helder had gezien: een Luisterman.
Zijn we niet allemaal, in meer of mindere mate, afhankelijk van onze verbeelding om betekenis te geven aan wat we zien? Alleen zijn de meeste mensen beter geworden in het verbergen daarvan.
Wees welkom
Heb je behoefte om de unieke kijk op de wereld van jouw ouder(s) met dementie te delen en te onderzoeken wat dat brengt? Voel je welkom om eens contact met me op te nemen. Wat je dat kan brengen lees je hier.