Na een bezoek aan mijn ouders krijg ik soms deze reactie van vrienden of familie van ze op een foto die ik heb gedeeld: “Wat fijn dat het zo goed gaat.”
En die momenten zijn er ook. Een terras in de zon. Een onverwachte opmerking van mijn moeder. Een grap van mijn vader. Ik deel ze graag, omdat ze echt zijn.
Tegelijkertijd vertellen foto’s bijna altijd maar een deel van het verhaal.
Deze week wist ik al vóór mijn bezoek dat de start van de dag voor mijn vader zwaar was geweest. Later, op een terras in de zon, zei hij iets dat me sterk raakte. Soms zit verdriet niet in grote gebeurtenissen, maar in een enkele opmerking die iets blootlegt.
Niet dat daardoor de hele middag ineens anders werd. We namen een drankje, deelden herinneringen en genoten van het mooie weer. Maar die opmerking bleef wel ergens meewandelen op de achtergrond.
Plezier en verdriet
Verschillende werkelijkheden kunnen naast elkaar bestaan. Er kan plezier zijn, terwijl er tegelijk iets schuurt. Er kan worden gelachen, terwijl er ook verlies voelbaar is. Er kunnen mooie foto’s zijn, terwijl een deel van het verhaal buiten beeld blijft.
Misschien is dat ook waarom reacties als “wat fijn dat het zo goed gaat” bij mij vaak dubbele gevoelens oproepen. Blijdschap, omdat er inderdaad nog veel moois is. En weemoed, omdat de werkelijkheid meestal groter is dan wat een beeld kan laten zien.
Als mantelzorger leef je met alle kanten van het verhaal. Met de momenten waarop je samen lacht op een terras, maar ook met wat daaraan voorafging. Met wat zichtbaar is voor de buitenwereld én met wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Juist die combinatie maakt het soms zo mooi, en soms zo zwaar.
Je bent niet de enige
Voor iedereen die dat herkent: je bent niet de enige.
Vanuit Levenswandel loop ik graag een stukje met je mee. Om een plek te bieden voor het hele verhaal. Voel je welkom!