Mijn moeder videobelde me 23 keer. En dat is geen typefout.
Ze maakt zich zorgen over mijn vader. Volgens haar doet hij dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Op mijn vraag hoe dan precies, antwoordt ze:
“Ik heb hem helaas nog niet kunnen betrappen.”
Dat “helaas” vond ik veelzeggend.
Dementie en achterdocht
Mensen met dementie verliezen vaak geleidelijk hun grip op de wereld om hen heen. Wat je niet meer goed kunt plaatsen, ga je soms invullen. Achterdocht is dan ook een veelvoorkomend verschijnsel bij dementie. Mensen worden beschuldigd van dingen die ze niet hebben gedaan. Vaak de mensen die het dichtstbij staan.
Het beeld op zwart
De eerste keren nam ik nog op. Dat leverde meteen een technisch probleem op. Het beeld ging steeds op zwart.
“Mam, haal de telefoon eens weg bij je oor. En kijk eens naar het scherm.”
En ja, we hebben weer beeld, ik zie haar gezicht.
“O, daar ben je weer!”, reageert mijn moeder opgelucht.
Alsof ík degene was die steeds verdween.
Het zijn van die momenten waar ik later om kan lachen. Maar zoals zo vaak bij dementie is er ook een andere kant. Mijn moeder belt niet 23 keer omdat ze dat grappig vindt. Ze belt omdat ze onrust voelt. Omdat ze iets kwijt is geraakt waar ze vroeger op kon vertrouwen. Omdat angst, verwarring en achterdocht ineens de regie overnemen.
Zelfzorg
En ergens na het derde videogesprek neem ik een besluit dat nooit helemaal prettig voelt. Ik zet mijn telefoon op stil. Niet omdat ik niet van haar houd of omdat het me niet raakt. Maar omdat ik óók moet werken, mijn eigen leven heb en ergens een grens.
Ook bel ik de zorg. Niet om een extra oogje in het zeil te houden bij mijn vader 
, maar bij mijn moeder.
Misschien is dat wel de kern van mantelzorg: voortdurend zoeken naar een evenwicht tussen zorgen voor een ander en zorgen voor jezelf. Tussen beschikbaar zijn en begrenzen. Ik ken weinig mantelzorgers die daar nooit mee worstelen.
Herken je dit?
Je bent welkom om het te delen. En als je merkt dat je vastloopt: met Levenswandel loop ik graag een stukje met je mee. Niet om het dilemma weg te nemen, maar om samen te onderzoeken wat in jouw situatie helpend is. Zodat je met meer rust en minder schuldgevoel keuzes kunt maken die recht doen aan zowel je ouders als jezelf.