Na dagen waarin we elkaar misliepen, gevolgd door dagen met contact, contact, en nog eens contact, zaten we er gisteren ineens ertussenin.
Overdag zie ik een paar gemiste oproepen. ’s Avonds ben ik er op tijd bij. Ze belt. Ik neem op. Maar ik kan haar nauwelijks verstaan. Op de achtergrond een hard getik.
“Wat hoor ik?”
“Oh, dat is het snoertje van mijn telefoon, denk ik.”
Ze vertelt en vraagt en vertelt en vraagt, maar haar woorden blijven ver weg. Ze blijkt vanuit bed te bellen.
“Kun je de telefoon wat dichter bij je mond houden?” Ze doet het, maar het helpt niet.
“Zit het snoertje boven of onder aan je telefoon?” Na wat gerommel, ergens in de verte: “Wacht even hoor, even kijken… oh ja, boven.”
“Draai ’m eens om, zodat het snoertje onder zit?” Eerst een vragende stilte, dan opnieuw gerommel.
Een kleine draai
“Ja! Nu hoor ik je goed.” “Ik jou ook!” Ik moet lachen. Zij ook 😄
Vaak zit het ’m in iets kleins. Niet harder praten, niet beter uitleggen, niet méér doen, maar een kleine draai waardoor het contact ineens weer klopt.
Dat is genoeg. 💛
En soms is dat precies waar het om draait in de zorg voor een ouder met dementie: niet alles oplossen, maar blijven zoeken naar wat wél werkt in het contact van dat moment.
Bij Levenswandel wandel ik een stukje met je mee in dat zoeken. Zodat jij kunt zorgen, zonder jezelf te verliezen.
#dementie #mantelzorg #contact