Voel jij ook weerstand bij de vraag of je het al wat meer kunt loslaten?
Misschien hoor je die vraag als je zorgt voor een ouder met dementie. Vaak goed bedoeld. En toch kan hij schuren. Alsof loslaten iets is wat je zou moeten doen.
Maar wat als dat niet zo werkt?
Veranderde rollen
Als je ouder dementie heeft, verschuift er langzaam iets in je rol. Je blijft dochter of zoon, maar je wordt ook degene die meekijkt, oplet, aanvult, soms corrigeert. Zonder dat je daar bewust voor hebt gekozen.
En ondertussen zie je niet alles. Je bent afhankelijk van wat je hoort, wat je opvangt, wat je wel of niet kunt navragen.
Soms voel je dat er iets niet klopt. Iets kleins misschien. Of iets wat je niet goed kunt plaatsen. En soms denk je achteraf: dit had anders gekund.
Niet altijd groot. Maar ook niet niks.
Of er komt een moment waarop je voelt: hier kan ik níet niets mee doen. Omdat je ouder zelf niet meer goed kan aangeven wat er nodig is. En omdat jij het nog wel ziet, of in ieder geval voelt. Ze zijn jouw ouders, al jouw leven lang.
Familiedynamiek
In families rond dementie zie je vaak dat niet iedereen hetzelfde ziet of daar hetzelfde gewicht aan geeft. Waar de één blijft signaleren, richt de ander zich meer op het praktische.
En soms gebeurt er nog iets anders.
Soms stappen mensen vanuit een reflex uit het ongemak, omdat ze dat niet goed kunnen verdragen. Dat lijkt op zelfzorg of gezonde afstand, maar dat is het niet. Het is een manier om even niet te hoeven voelen. En dat is heel menselijk, zeker als iets te veel wordt om te dragen.
Wat je niet aankijkt, verdwijnt niet
Maar wat je niet aankijkt, verdwijnt niet. Het komt terug op momenten of in vormen die je niet ziet aankomen.
Ondertussen gaat het leven gewoon door.
Daarin beweeg je tussen meebewegen, overnemen en loslaten. Tussen ingrijpen en laten gaan.
En precies daar zit de spanning: niet alles is te sturen, maar ook niet alles blijft zonder gevolg als je het laat liggen.
Dus nee, je laat het niet zomaar los.
Omdat het niet simpelweg weg te leggen is.
En wat niet wordt gezien of opgepakt, blijft meespelen.
Herken je dit in de zorg voor je ouders met dementie?
Je hoeft dat niet alleen te dragen of te blijven uitzoeken.
Vanuit Levenswandel loop ik een stukje met je mee. Om samen te kijken naar wat er speelt, en waar jouw ruimte ligt in alles wat je probeert vast te houden én los te laten.
Voel je vrij om contact op te nemen als je merkt dat je hierin vastloopt.
#dementie #familieendementie #oudersmetdementie #mantelzorgers