Dementie schuift tijd en plaats soms volledig door elkaar.
Dan bel je je zus: “Wij zijn in de buurt, ben je thuis?” En antwoordt zij eenvoudig: “Ik ben gewoon thuis. Wat verrassend dat jullie ook in de buurt zijn.” En vraag je: “Weet je waar ons moeder is?” “Ons moeder?” “Ja, die moet ergens in een hotel in de buurt van ons hotel zijn”.
Of dan bel je mij, op zoek naar bevestiging. Want je vrouw en jij zijn het niet eens over de plek waar jullie nu zijn. Volgens haar zijn jullie gewoon in de zorgvilla. Maar jij weet wel beter. Jullie zijn vandaag met de trein vanuit Tilburg naar jullie logeeradres gekomen. Een plek waar je eerder bent geweest. En je vraagt je opnieuw af: “Waar is ons moeder?” Waarschijnlijk op de fiets naar je broer en schoonzus, denk je. Maar van hen heb je niets gehoord. “Geen bericht is goed bericht, pap, die komt echt wel weer boven water”, probeer ik. En dat stelt je gerust.
Even later bel je opnieuw. En nog een keer. En nog een keer. Steeds verrast als ik opneem: “Nou heb ik je alweer aan de lijn! Terwijl ik niks meer te melden heb.” “Heb ik je toch maar mooi wéér een keer gesproken, pap!”, reageer ik lachend. Je moet er zelf ook om lachen.
Daarna bel je nog zeker vijf keer.
Zoeken naar houvast
Het raakt me elke keer weer. Niet omdat het gecorrigeerd moet worden, maar omdat er onder die verwarring iets heel puurs schuilt: zoeken naar houvast, naar elkaar, en naar thuis.
En dan helpt meebewegen, geruststellen en dichtbij blijven meer dan correctie of discussie, ook als de werkelijkheid anders voelt.
Herkenbaar?
Herken jij dit bij je vader of moeder?
En merk je dat het je meer kost dan je laat zien?
Bij Levenswandel wandel ik een stukje met je mee. Zodat jij kunt zorgen, zonder jezelf te verliezen.
#dementie #mantelzorg #levenswandel