Mijn moeder belt. En belt. En belt.
Tenzij ze haar telefoon kwijt is of de accu leeg is. Dan is het stil.
Zolang ze haar telefoon heeft en die het doet, kan ze in een eindeloze bel-lus terechtkomen. Ze is boos, dan weer in paniek, verward of verdrietig, en soms alles tegelijk. Dat ze net ook al gebeld heeft, en daarvoor ook al, weet ze niet meer.
Ik neem meestal één keer op. Op zo’n moment wordt ze vaak wat rustiger. Ik praat even met haar en probeer haar gerust te stellen. Soms lukt dat, maar het beklijft niet. Even later gaat mijn telefoon opnieuw.
Niet alleen naar mij
Het bellen richt zich trouwens niet alleen op mij. Ze belt ook andere familieleden, jong en oud, andere mensen die in haar telefoon staan en soms zelfs onbekende nummers.
Voor haar is die telefoon een manier om contact te zoeken, om iets te doen en misschien ook om zich minder alleen te voelen. Ze geniet bovendien van de foto’s die we haar sturen.
En toch vraag ik me steeds vaker af of het haar wel zo goed doet. Als onrust, verwarring of verdriet steeds opnieuw leidt tot bellen, en het bellen vervolgens weer nieuwe onrust oplevert, lijkt de telefoon inmiddels onderdeel geworden van die onrust.
Het geeft én kost haar iets. Daarom is er ook niet één simpel antwoord. Wel of niet wegnemen, wel of niet instellen van apparaatvrije tijd en begrenzen naar wie er gebeld kan worden; welke keuze we ook maken, er kleeft pijn aan.
“Ik wil haar geen pijn doen”
Onlangs las ik een LinkedIn-post van mijn oud-studiegenoot Sven Goedbloed, met als titel: “Ik wil de ander geen pijn doen.”
Hij schrijft over de neiging om keuzes uit te stellen omdat we de ander geen pijn willen doen, en over de mogelijkheid dat we daarmee soms vooral proberen te voorkomen dat we zélf iets hoeven te voelen.
Die post bleef bij me hangen, omdat hij mij hielp mezelf een ongemakkelijke vraag te stellen.
Wat is van wie?
Als we moeite hebben met een keuze rondom de telefoon van mijn moeder, proberen we dan alleen haar pijn te voorkomen? Of ook ons eigen ongemak?
Want als we haar telefoon innemen of het gebruik inperken, hebben we te verdragen dat ze het daar waarschijnlijk niet mee eens is. En misschien is dat wel precies wat zo moeilijk is aan zorgen voor een ouder met dementie: je kunt niet altijd voorkomen dat je hem of haar pijn doet. En dat is knap pijnlijk, om het zo maar te zeggen.
Wel kunnen we proberen om onze behoefte om die eigen ‘daderschap’-pijn te vermijden niet te verwarren met wat de ander nodig heeft.
En jij?
Wellicht herken je dit. Niet per se in een telefoon die maar blijft bellen, maar in een ander dilemma rondom je ouder met dementie. Over autorijden bijvoorbeeld. Of over alleen thuis blijven, geldzaken, bezoek, woonplek of een andere grens waarvan je voelt dat die misschien nodig is, maar waarvan je ook weet dat die verdriet, boosheid of weerstand kan oproepen. Wat doet dat met jou?
Misschien is het een vraag om eens rustig bij stil te staan. Voor jezelf. Of, als je wilt, door hem te delen me me. Via de mail (info@levenswandel.org), het contactformulier of tijdens een wandeling. Wees welkom!
Meer lezen?
Vanaf nu kun je je abonneren op mijn blogs. Eén keer inschrijven en je krijgt vanzelf bericht als er een nieuwe blog verschijnt.
De knop om je in te schrijven vind je hieronder.