Op 21 september was het Wereld Alzheimer Dag.
En toevallig ook de verjaardag van mijn moeder. ❤️
Mijn moeder heeft Alzheimer.
En ze blijft meedoen.
Ze appt. Belt. Zoekt contact.
Een oneindige loep
Soms ontstaat er daardoor een soort oneindige lus.
“Welterusten…!!!!”
Even later:
“Het zelfde .Tot hoors.!!!
Liefs,Mama”
Ze reageert op haar eigen appje. Ze weet niet meer dat ze het eerste bericht zelf stuurde.
Hetzelfde gebeurt met bellen. Ze belt mij. Even later ziet ze mijn naam in haar scherm en denkt: oh, Pauke heeft gebeld. Dus belt ze mij terug. En dan ziet ze opnieuw mijn naam… En gaan we een nieuwe ronde in.
Over meedoen gesproken
Haar telefoon is sowieso een belangrijk onderdeel van haar leven. Het hoesje zit met een elastiek bij elkaar en haar oplaadsnoer is volledig omwikkeld met tape. Op de oplaadstekker een sticker met daarop in blokletters: “Iphone”. En een tijdje geleden was ze per ongeluk op Tinder terechtgekomen.
Over meedoen gesproken…
Het zijn van die momenten waarop je samen kunt lachen. Maar ze laten ook iets belangrijks zien: dementie betekent niet dat iemand ophoudt mee te doen.
Mijn moeder wil contact. Ze wil weten wat er gebeurt. Ze wil zelf dingen doen en haar eigen leven blijven leiden.
Alleen de manier waarop dat gaat, verandert.
Meebewegen
En soms vraagt dat van de mensen om haar heen om mee te bewegen.
Een appje nog een keer beantwoorden.
Nog een keer uitleggen.
De Tinder-app verwijderen, maar dat elastiek om dat telefoonhoesje gewoon laten zitten.
Het vraagt soms om geduld. Soms om relativeren. En soms om te accepteren dat iets wat vroeger vanzelfsprekend was, nu op een andere manier gaat.
Blijven kijken naar wat er wél is
Op Wereld Alzheimer Dag, én daarna, sluit ik daarom graag aan bij de oproep van Alzheimer Nederland:
#ikblijfmeedoen
Niet alleen kijken naar wat iemand door dementie niet meer kan, maar ook naar wat er nog wél is. Naar de manieren waarop iemand contact maakt, plezier beleeft en betekenis geeft aan de dag.
De andere kant van meedoen
Maar er is ook een andere kant van dat meedoen.
Want als kind van een ouder met dementie kan het behoorlijk veel van je vragen.
Steeds opnieuw hetzelfde verhaal aanhoren. Opnieuw uitleggen wat er is gebeurd. Telefoontjes die maar blijven binnenkomen terwijl je aan het werk bent. Of slaapt. En steeds opnieuw de afweging maken: neem ik op of niet? Terwijl je ondertussen ziet dat je ouder steeds meer van zichzelf verliest en minder goed kan overzien wat er gebeurt.
Dat kan veel van je vragen. Je kunt liefdevol betrokken zijn en je tegelijkertijd moe, gefrustreerd of machteloos voelen. Soms kun je er zijn voor je ouder, terwijl je tegelijkertijd verlangt naar rust, ruimte of afstand.
Zorgen voor je ouder betekent daarom niet alleen zoeken naar hoe je er voor de ander kunt zijn. Het betekent ook erkennen dat dit iets met jóu doet.
Dat je soms niet meer weet wat de juiste manier is. Dat je geduld op kan raken. En dat je verdriet, schuldgevoel of machteloosheid kunt voelen. En dat het belangrijk is om niet alleen oog te houden voor wat je ouder nodig heeft, maar ook voor jouw behoeften.
De andere kant van meedoen: zorgen dat jij kunt blijven meedoen met je eigen leven.
Herken je dit?
Misschien herken je jezelf hierin. In het steeds opnieuw uitleggen. En in het zoeken naar de juiste manier om contact te houden. In het balanceren tussen zorgen voor je ouder en ondertussen ook proberen goed voor jezelf te blijven zorgen.
Bij Levenswandel begeleid ik volwassen kinderen van ouders met dementie bij precies die zoektocht: hoe zorg je voor je ouder, zonder jezelf daarin kwijt te raken?
Wil je eens bespreken waar jij tegenaan loopt? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.