Op pad
Een middag op pad met mijn moeder. Nieuwe kleren kopen. Met dementie is dat een avontuur op zich. Na elke tien stappen: “Wat gaan we ook alweer doen?”
Bij de winkel waar we een afspraak hebben voor personal shopping zie ik in haar ogen dat ze werkelijk geen idee heeft waarom we daar zijn. Ondertussen kom ik oren en ogen tekort. Waar is zij? Waar zijn haar eigen kleren gebleven? En waar liggen de nét gepaste nieuwe kledingstukken?
Als we uiteindelijk met een volle tas naar buiten lopen, kijkt ze er nieuwsgierig in en vraagt: “Heb je wat leuks gekocht, Pauk?”
De pantoffelmissie
Op naar de volgende missie: nieuwe pantoffels voor mijn vader.
Mijn moeder vindt dat volstrekt onlogisch zonder hem erbij. “Hij moet ze toch passen!”
Ik leg uit dat we precies dezelfde kopen als hij al heeft. Dat antwoord blijft ongeveer drie seconden hangen. Dus terwijl ik met de verkoopster praat, herhaalt ze haar bezwaar. Nog een keer. En nog een keer. En nog een keer.
Maximaal drie keer
Terwijl de verkoopster in het magazijn op zoek gaat, wil mijn moeder ineens weg. Ze vindt het allemaal maar vreemd en herhaalt “hij moet ze toch passen!”
Ik ben moe. Heel moe. En voor heel even is mijn geduld op.
Dus ik zeg: “Nou hou je erover op, mam!”
Verontwaardigde blik. Grote ogen. “HOEZO?!”
Ik: “Nou mam, dit heb je al vijf keer gezegd.” (Zeker tien, maar vooruit.)
Zij: “Dat is NIET waar. MAXIMAAL drie keer!”
En daar zie ik de humor van in. “En dat is dus twee keer teveel!”, reageer ik lachend.
Die lach blijkt besmettelijk. Of we om hetzelfde lachen is de vraag, maar we lachen wél samen. Spanning weg. Batterij weer een beetje opgeladen.
Niet perfect, wel verbonden
Het was een vermoeiend uitstapje. Maar minstens zo belangrijk: ze genoot zichtbaar van het samenzijn. En dat telt.
Moraal van het verhaal?
Natuurlijk weet ik dat zo’n uitval niet helpend is. Natuurlijk weet ik dat zij hier niets aan kan doen. Maar ik ben óók gewoon een mens. En soms moe. Perfect reageren bestaat niet.
Wat gelukkig óók bestaat: herstel.
Een lach. Een zachte blik. Humor. Opnieuw verbinding maken.
Herken je dat balanceren?
En wat helpt jou om mild te blijven voor jezelf én de ander op moeilijke momenten?
Ik deel hier vaker eerlijke momenten over leven, liefde en de dagelijkse werkelijkheid van dementie. Loop gerust een stukje mee. ❤️