De blouse
We kwamen binnen voor zijn negenentachtigste. Nog geen jas uit, mijn moeder naast hem:
“Wat een aparte kleur blouse.”
Nog geen kus op beide wangen, en opnieuw:
“Een bijzondere kleur… dat moet je maar durven.”
De broek
“En je broek! Wat staat die blouse mooi bij je broek.”
Een pauze.
“Die blouse, bij die broek… heel mooi.”
De laarsjes
Ze keek naar beneden, naar mijn voeten.
“Die laarsjes! Heel apart!”
En toen weer terug:
“Die laarsjes… bij die broek… en die blouse, wat een combinatie.”
De krullen
Weer omhoog, weer naar mijn gezicht:
“Je krullen! Had je die altijd al?”
Een seconde later:
“Doe je daar iets voor? Permanentje?”
En zonder antwoord af te wachten, terug naar het begin:
“Wat een bijzondere kleur blouse.”
“Die blouse,” zei ze opnieuw, “aparte kleur.”
“Bijzondere kleur, ja,” verbeterde ze zichzelf.
“Moet je maar durven, zo’n kleur blouse.”
Dan weer de broek:
“Die broek, waar je blouse zo mooi bij staat.”
“Of… je blouse, die zo mooi bij je broek staat.”
De blouse, de broek, de laarsjes en de krullen
En kruiselings, alsof ze kaarten schudde:
“Die laarsjes bij je blouse… en je broek… en je krullen!”
Ze lachte, even verrast door haar eigen vondst.
“Je krullen, had je die altijd al?”
“Permanentje?”
“Doe je daar iets voor?”
En terug:
“Die laarsjes, heel apart!”
“Bij die broek.”
“En die blouse, wat een kleur.”
De laarsjes, de broek, de krullen en de blouse
De complimenten bleven zich vermenigvuldigen:
“Bijzondere kleur blouse.”
“Die blouse, zo’n aparte kleur.”
“Moet je maar durven.”
“Je broek, zo mooi bij je blouse.”
“Je blouse, zo mooi bij je broek.”
“Die laarsjes! Heel apart!”
“Die laarsjes bij die broek en blouse.”
“Je krullen, had je die altijd al?”
“Doe je daar iets voor?”
“Permanentje?”
En weer van voren af aan
“Wat een aparte kleur blouse.”
“Een bijzondere kleur… moet je maar durven.”
“Die blouse bij je broek.”
“Die broek bij je blouse.”
“Die laarsjes, heel apart.”
“Je krullen, had je die altijd al?”
En weer van voren af aan.
Dezelfde woorden, anders gelegd, en tussendoor steeds opnieuw die blijdschap dat we er waren.
En ik vind dat lief. ❤️
Voor wie dit herkent
Het is vaak tegelijk warm en vermoeiend.
Teder en ontregelend.
Je blijft schakelen, incasseren, meebewegen.
En als je merkt dat het je uitput, dat je steeds minder ruimte voelt voor jezelf, neem dat serieus.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Stuur me een bericht. Dan kijken we samen wat jij nodig hebt om het weer iets lichter te maken. 🌿
#dementie #mantelzorg #ruimtevoorjezelf #levenswandel