Hier rusten de geheimen van wandelaars
Een grafkist. Met een gleuf om geheimen in te laten verdwijnen. En een tekst die me aan het denken zette.
Op het landgoed van Château La Coste in de Provence stuitte ik op dit bijzondere kunstwerk van Sophie Calle. Bezoekers kunnen er een briefje met hun geheim achterlaten.
« Ici reposent les secrets des promeneurs »
Hier rusten de geheimen van wandelaars.
Een bijzondere gedachte, vind ik. Want hoeveel blijft er niet onbesproken? Hoeveel dragen we met ons mee, zonder het met iemand te delen?
Gedachten waar je je voor schaamt
Als volwassen kind van een ouder met dementie kun je gedachten hebben waar je van schrikt. Gedachten die je misschien liever wegduwt, omdat je je ervoor schaamt.
Dat je het soms niet meer kunt opbrengen. Dat je verlangt naar rust, naar tijd voor jezelf. Dat je boos bent op je ouder, op andere familieleden of op de situatie. Of dat je weleens denkt: ik wou dat het voorbij was.
En dan is er dat schuldgevoel. Want je houdt toch van je ouder? Je wilt er toch voor hem of haar zijn?
Misschien ben je bang dat anderen je veroordelen als je eerlijk vertelt wat er in je omgaat. Dat ze je egoïstisch vinden, of denken dat je niet genoeg van je ouder houdt.
Dus houd je je gedachten voor jezelf. Je gaat door met zorgen, regelen en er zijn voor de ander. Terwijl je ondertussen steeds minder ruimte ervaart voor jezelf.
Maar liefde en moeilijke gevoelens kunnen naast elkaar bestaan. Je kunt veel van je ouder houden en tegelijkertijd verlangen naar rust. Je kunt betrokken zijn en ook boos of verdrietig. Dat maakt je niet tot een slecht kind. Het laat zien dat je óók mens bent, met je eigen grenzen en behoeften.
De kracht van woorden
In de Griekse tragedies speelt het begrip catharsis een belangrijke rol: het idee dat je door het meemaken van een aangrijpend verhaal ruimte kunt ervaren voor emoties als verdriet, boosheid en machteloosheid.
Ook het delen van je eigen verhaal kan helpen om gevoelens die je lang hebt weggestopt, toe te laten en beter te begrijpen.
Wat gebeurt er als je een gedachte die je liever verborgen houdt, toch eens onder woorden brengt? Als je jezelf toestaat eerlijk te zijn, zonder meteen over jezelf te oordelen?
Misschien voel je opluchting. Misschien is het eerst vooral confronterend. Maar je geeft jezelf in ieder geval de ruimte om te erkennen wat er in je leeft.
Het onderdrukken van moeilijke gevoelens kan veel energie kosten. Zeker als de zorg voor je ouder al zo veel van je vraagt. Aanhoudende overbelasting verdient aandacht. Je hoeft niet te wachten tot het je te veel wordt om stil te staan bij wat jij nodig hebt.
Een geheim hoeft niet voor altijd geheim te blijven
Soms helpt het al om je gedachten op papier te zetten en ze op een voor jou veilige plek te bewaren. Je hoeft er niet meteen iets mee. Misschien helpt het je om beter te begrijpen wat er in je omgaat. En misschien komt er een moment waarop je er met iemand over wilt praten. Iemand die naar je luistert, zonder te oordelen of meteen met oplossingen te komen.
Want wat als je ontdekt dat je niet de enige bent die zulke gevoelens kent? Dat ook anderen, ieder vanuit eigen ervaring, begrijpen hoe het is om soms boos te zijn, het niet meer te weten of naar rust te verlangen?
Je hoeft niet alles alleen te dragen. En je hoeft je gevoelens niet eerst op te lossen voordat ze er mogen zijn.
Ook bij Levenswandel is daar ruimte voor
En jij, wandelaar? Welke gedachten en gevoelens houd jij liever voor jezelf? Wat zou er veranderen als je ze niet langer hoeft te verbergen? Als je ze voorzichtig onder woorden brengt, opschrijft of deelt met iemand die naar je luistert zonder te oordelen?
Misschien hoeven die geheime gedachten en gevoelens dan niet mee in je eigen graf 😉.
Bij Levenswandel is er ruimte om stil te staan bij wat je bezighoudt. Om al wandelend woorden te geven aan wat schuurt, wat je moeilijk vindt en wat je misschien nog nooit hardop hebt uitgesproken.
Zodat je niet alles alleen hoeft te blijven dragen. In jouw tempo, zonder oordeel.
Want ook jouw verhaal doet ertoe. 💚