Mijn vader overleed onlangs op 89-jarige leeftijd. Mijn moeder, die dementie heeft en in een zorgvilla woont, verloor daarmee haar man. Na 65 jaar samen.
Als dochter sta ik nu op een bijzondere plek. Ik ben zelf aan het rouwen om mijn vader, terwijl ik er ook wil zijn voor mijn moeder.
De zorgvilla neemt veel praktische zorg over. Maar het gemis niet. En ook niet de emotionele belasting die als volwassen kind op je schouders kan komen te liggen.
Bij mijn moeder komt het verlies steeds opnieuw binnen. Ze vraagt waar hij is. Ze pakt de rouwkaart, leest de datum van de begrafenis – die inmiddels voorbij is – en vraagt wanneer die dag is. Even later begint het opnieuw. Een fotocollage die ik voor haar maakte, helpt haar soms even houvast te vinden. En daarna is diezelfde collage weer nieuw.
Voor mij als dochter is het intens om dit mee te maken. Juist deze ervaring maakt opnieuw zichtbaar hoe groot de mentale en emotionele belasting kan zijn wanneer je ouder dementie heeft. Je eigen tranen bewaren tot een ander moment, terwijl ze ondertussen wel prikken.
Er zijn voor je ouder zonder jezelf kwijt te raken
Hoe blijf je er voor je ouder, zonder jezelf onderweg kwijt te raken?
Dat is waar Levenswandel over gaat: ruimte maken voor wat er bij jóu speelt. Om te ontrafelen wat je bezighoudt, je eigen grenzen en behoeften weer te voelen en te ontdekken welke richting voor jou klopt.
Herken je iets hiervan in jouw eigen situatie?
Bij Levenswandel bied ik volwassen kinderen van ouders met dementie ruimte om daar samen naar te kijken. Wandelend, in alle rust en zonder dat er meteen iets opgelost hoeft te worden.
💚 Je bent welkom om vrijblijvend kennis te maken of een losse wandeling te maken. Gewoon om samen een stukje op te lopen en te kijken wat er voor jou speelt.