Mijn moeder videobelde deze week niet alleen mij, maar per ongeluk de hele familie, via onze groepsapp.
Daar zitten mijn partner en ik allebei in.
Vermoedelijk zag ze de melding van haar eigen videogesprek terug op het scherm. Waar ik zou denken: ik heb net gebeld, dacht zij waarschijnlijk: iemand probeert mij te bereiken. Dus drukte ze opnieuw op dezelfde knop. En zo ontstond een soort oneindige lus waarin oorzaak en gevolg elkaar voortdurend achterna zaten.
Gevolg: niet alleen mijn telefoon, maar ook die van mijn partner ging die dag herhaaldelijk af. Ja, ook tijdens een belangrijke vergadering.
Geachte aanwezigen, een moment alstublieft
Je kunt je daaraan ergeren. Of je kunt zeggen:
“Moment geachte aanwezigen, mijn schoonmoeder belt in.”
Gelukkig koos hij voor het laatste.
Het bezorgde me een glimlach.
Niet alleen vanwege de situatie zelf, maar ook omdat ik mijn moeder er zo in herken. Zoekend naar verbinding in een wereld die steeds ingewikkelder wordt.
Verlies van grip
Dementie gaat vaak over vergeten. Maar minstens zo vaak gaat het over grip verliezen. Op technologie. Op situaties. Op de logica van een wereld die vroeger vanzelfsprekend was.
Achter zo’n reeks videogesprekken gaat een heel menselijke behoefte schuil: aan contact, geruststelling en verbinding.
Misschien is dat ook de uitnodiging aan ons. Om niet alleen te kijken naar wat iemand doet, maar ook naar naar de achterliggende behoefte.
Op zoek naar verbinding
Wanneer dat lukt, zie je iets anders. Niet de vrouw die voor de zoveelste keer op dezelfde knop drukt, maar de moeder die op zoek is naar verbinding.
Dementie is vaak ingewikkeld en verdrietig. Maar soms zijn er ook momenten die tegelijk ontroerend, verwarrend en grappig zijn.
Dit was er zo één.
Herken je dit?
Dat je soms verder moet kijken dan het gedrag om te begrijpen wat iemand eigenlijk probeert te zeggen?
Met Levenswandel loop ik graag een stukje mee met volwassen kinderen van ouders met dementie die hun weg daarin zoeken. Wees welkom.