Het leek zo’n goed idee: een elektrische rolstoel met rij-ondersteuning en joystick.
Makkelijker, lichter, zelfstandiger.
De aanvraag liep via de WMO, alles leek goed geregeld. Totdat de nieuwe rolstoel werd geleverd.
Een misverstand; geen rij- maar duw-ondersteuning. Een motor met sleutel, een hendel voor rijden en remmen (NB. knijpen is rijden…!), en instructies voor het opladen. De bediening lag bij mijn moeder.
De uitleg beklijfde niet. Elke nieuwe poging begon met frisse moed en eindigde in verwarring: hoe zat het ook alweer? De sleutel raakte kwijt, de motor sloeg af, en de rolstoel – flink verzwaard door de motor – kreeg ze nauwelijks meer vooruit. En bij een volgende poging lag ze bijna languit achter de rolstoel.
De zorg trof ze later die dag tegen etenstijd. Mijn vader in zijn gewone stoel, mijn moeder naast hem, samen achter de gemotoriseerde rolstoel. Tussen hen in: een kluwen snoeren en een zoekende blik: “even kijken of we het zelf kunnen repareren”. De motor gaf geen teken van leven meer, de handrem bungelde losjes aan de handgreep, maar hun gezichten straalden iets onverzettelijks uit, alsof opgeven geen optie was.
Ik belde opnieuw met de WMO. Ze begrepen het misverstand en dachten mee over een alternatief. Iedereen bedoelt het goed: de zorg, de gemeente, wijzelf. Maar soms blijkt eenvoud het lastigst te regelen.
Mantelzorg: liefde als brandstof en bureaucratie als bijrijder.
💚 Voor wie zorgt
Soms loopt het niet zoals gepland. Maar in elke poging, in elk gebaar van zorg, schuilt meer liefde dan je zelf beseft. 🌿
Zorg voor jezelf. En als je wil, wandel ik een stukje met je mee.