Soms zitten de mooiste lessen over liefde en loslaten verscholen in gewone momenten. Een middag in de binnentuin met mijn ouders leerde me meer over aanwezig zijn dan welk boek ook.
We zitten in de binnentuin. De hortensia’s doen hun best, de zon is gul, en mijn ouders — allebei tegen de 90 — zitten tegenover me.
Drie koningen en een troostrijk vestje
Mijn vader tuurt plotseling over de rand van zijn bril naar drie mensen die voorbij schuifelen. “Daar heb je de drie koningen,” zegt hij.
Het is juli. Ze dragen geen wierook of mirre, maar zonnehoeden en rollators. Maar wie ben ik om hem tegen te spreken?
Even later schuift een vriendin aan. Ook op leeftijd, sinds kort weduwe. Mijn vader vertrouwt haar toe: “Je man fluisterde me van boven in dat je het goed doet.” Het ontroert haar.
Mijn moeder zit ernaast, in een ‘niets aan de hand’-vestje — haar zelfbedachte term voor zachte vestjes waarin ze zich fijn voelt. Ze kijkt me aan, fronst even, en straalt dan: “Wat heb jij een prachtige blouse aan!” Ik glimlach. “Wat heb jij toch een leuke blouse aan,” zegt ze, voor de vierde keer in tien minuten. Even later: “Wat een leuke blouse heb je!” En dan: “Hoe kom jij toch aan die mooie krullen?” Het houdt niet op. Alsof ik steeds opnieuw net ben komen binnenwandelen. “Die blouse… die is echt apart.” “Je krullen! Heb je die van mij?”
Een regen van complimenten
Tussendoor probeert een onbekende verzorgende contact te maken met mijn vader. Maar hij kijkt haar strak aan. “Uitzendkrachten? Daar begin ik niet aan,” bromt hij, en stuurt haar weg. En zo kabbelt de middag voort. Met drie koningen in juli, een troostrijk vestje en een regen aan complimenten — elke vijf minuten een bui. Tussen niets aan de hand, en alles.
💚 Voor wie zorgt
Soms is het genoeg om erbij te zijn. Om de herhaling niet te corrigeren, maar te verwelkomen. Het is een vorm van liefde. En misschien wel de enige manier om werkelijk aanwezig te zijn.
Soms ligt liefde in de herhaling. Wandel gerust verder op Levenswandel. 🌿