“Ze begon te schelden en te vloeken.”
De vrouw tegenover mij kijkt naar beneden terwijl ze het zegt. “En vorige week had mijn moeder met een vaas gegooid. Ik weet heus wel dat het de dementie is. Maar toch… ik was er helemaal van slag van.”
We praten vaak over vergeetachtigheid bij dementie. Over namen die verdwijnen en afspraken die vergeten worden. Maar veel minder over wat veranderend gedrag met volwassen kinderen doet. Want wat als je vader ineens agressief reageert? Wat als je moeder scheldt naar verzorgenden? Wat als iemand die altijd zachtmoedig was, slaat, schopt of met dingen gooit?
Dan gebeurt er iets ingewikkelds.
Je verstand weet misschien dat dementie de oorzaak is. Je weet dat beschadigingen in de hersenen ervoor kunnen zorgen dat iemand prikkels anders verwerkt, impulsen minder kan remmen en gevoelens moeilijker kan reguleren. Je begrijpt dat dit gedrag niet voortkomt uit onwil.
Maar je hart reageert anders.
Je voelt verdriet, machteloosheid of misschien boosheid. Je kunt je schuldig voelen omdat je opluchting ervaart als je weer naar huis rijdt. Of twijfelen aan jezelf: had ík iets anders moeten doen?
Wie zorgt er voor jou?
Wie zorgt er voor jou? Want agressie raakt. Niet omdat je niet begrijpt waar het vandaan komt, maar omdat het zo dichtbij komt. Het is tenslotte je moeder. Je vader. Iemand die jou heeft grootgebracht en van wie je wist hoe hij of zij meestal reageerde. Juist daarom kan het verwarrend en pijnlijk zijn wanneer hun dementie dit gedrag laat zien.
En toch loop je de volgende keer weer naar binnen
Liefde bij dementie ziet er soms anders uit dan je ooit had gedacht. Dat je veel eerder naar huis gaat dan je van plan was. Dat je huilt in de auto op weg naar huis. En dat je, ondanks alles, de volgende keer toch weer naar binnen loopt.
Herken jij dit? Dat je begrijpt waar het gedrag vandaan komt, en er tegelijkertijd zo door geraakt wordt? Je bent niet de enige. Met Levenswandel loop ik graag een stukje mee met volwassen kinderen van ouders met dementie die hierin hun weg zoeken.