Met een krat vol verse broodjes, haring, sapjes en 0.0% bier komen we – mijn zus en ik – rond lunchtijd bij mijn ouders aan.
Zoals altijd zijn ze blij verrast.
Alsof we niet hadden aangekondigd dat we zouden komen.
We praten over van alles: een vriend van hen die onlangs helaas is overleden, het bezoek van oude bekenden, herinneringen die zomaar op tafel komen.
Zelf kunnen ze niet goed meer op pad, maar ze worden niet vergeten.
En dat doet ze zichtbaar goed.
Het huishouden van de dag
Ondertussen is er genoeg te doen.
Stapels oude kranten en papier opruimen, de stilstaande klok weer laten tikken en luiden, de post doornemen, mobiele telefoons opschonen (Tinder en TikTok ook maar weer eens verwijderd 😉), het vogelvoederhuisje bijvullen, kwijtgeraakte spullen terugvinden.
Tussendoor proberen we mijn zus te machtigen voor mijn moeders bankzaken.
Dat klinkt eenvoudig. Totdat het niet zo blijkt te zijn.
Mapjes vol codes en goede bedoelingen
Mijn moeder doet dapper mee.
Uit jaszakken, kastjes, lades en mapjes verschijnen miniatuurbriefjes met telefoonnummers en codes.
Allemaal even belangrijk, en waarschijnlijk ooit bedoeld voor precies dit moment.
Een scene van mime en improvisatie
We bellen de bank, er zit niks anders op.
En ja, op zich begrijpelijk, de mevrouw van de bank wil alles van mijn moeder zélf horen.
“Wat is uw rekeningnummer mevrouw?”
Paniek in de ogen. Wij zeggen voor, mijn moeder herhaalt.
“Wat is uw geboortedatum mevrouw? U mag niet geholpen worden.”
Het lukt 😊.
“Wat is uw adres mevrouw?”
“Ik geef u mijn dochter.”
“Nee mevrouw u moet het zelf zeggen!”
Wij mimen en souffleren en YES, ook gelukt!
“En uw postcode mevrouw?”
“Ik geef u mijn man.”
“Nee mevrouw, u moet het zelf zeggen en niemand mag het voorzeggen.”
Met de lippen stevig op elkaar schuif ik een enveloppe met adressticker naar mijn moeder, mijn wijsvinger bij de postcode, en met mijn ogen checkend of ze het begrijpt… JAAA GOED mam!
Een vreugdedansje.
Maar we zijn er nog niet.
Voor de machtiging is een geldige betaalpas nodig, niet die in 2023 verlopen pas.
We vragen gelijk een nieuwe aan.
“Goed, u vraagt een nieuwe betaalpas aan, en ik maak er een notitie van. De volgende stap is dat uw moeder zélf contact met ons opneemt zodra de pas binnen is.”
Humor als ademruimte
We hangen op.
We lachen.
Uit pure opluchting.
Even lijkt het alsof we net in een toneelstuk hebben gespeeld.
Met improvisatie, mime en applaus uit onze eigen coulissen.
Zorgen vraagt om uithoudingsvermogen, geduld, betrokkenheid.
Maar ook lucht. Humor. Speelsheid.
Durf te improviseren, te lachen, te doen alsof, te verzinnen, juist wanneer het leven stroperig wordt van regels, formulieren en wachtmuziekjes.
Want spelen is niet alleen voor kinderen: het is de kunst van licht blijven, ook als het zwaar is. Juist dan.
💚 Een laatste gedachte voor onderweg
Vraag jezelf vandaag eens af: waar mag het wat lichter?
En wil je ontdekken hoe dat eruit kan zien? Ik wandel graag een stukje met je mee. 🌿