Zorgen voor een ander vraagt om liefde.
Zorgen voor jezelf vraagt om moed.
Soms trekken oude patronen zachtjes aan je hand:
de neiging om door te gaan,
om het goed te willen doen,
om niet lastig te zijn.
Maar in goed gezelschap voel je weer dat je niet alles zelf hoeft te dragen.
Dat iemand die gewoon even met je meeloopt — zonder plan, zonder oordeel — genoeg kan zijn.
Wat mantelzorgers vaak horen
Je hebt uitgesproken dat je moe bent.
Dat de zorg voor je naaste zwaar is, hoe waardevol, ontroerend en soms grappig ook.
Dat je je zorgen maakt.
Dat je naaste achteruit gaat.
Dat er dingen misgaan in de zorg, terwijl alles al zo kwetsbaar is.
Dan hoor je:
“Achteruitgang? Hij was heel vrolijk”
“Je krijgt er vast veel voor terug”
“Je bent een topper!”
“Kan gebeuren toch? Ze bedoelen het goed”
“Zorg goed voor jezelf hè!”
“Laat het wat meer los”
Allemaal waar.
Ze klinken vriendelijk.
En bedoelen het goed, net als de zorg.
De pogingen om met man en macht de positieve kanten te uit te vergroten.
Wat nog vermoeiender is dan de mantelzorg zelf.
De prijs blijft ongenoemd.
De vermoeidheid, het verdriet, het verlies.
En je mist dan precies wat je nodig hebt: erkenning.
Ook ik maak me hier wel eens schuldig aan, al zou ik beter moeten weten.
Wat mantelzorgers liever hebben
Mensen die luisteren.
Die het uithouden als het zwaar is.
Zonder het lichter te willen maken, positief om te buigen of juist ter discussie te stellen.
Die zien dat het veel ís.
En dat liefde geven niet altijd licht voelt.
Dat zorgen niet alleen iets is van warmte, maar ook van grenzen.
Dat iemand zegt: Je hoeft niets uit te leggen. Ik zie dat het veel ís. Wat kan ik voor je doen?
Dat zijn kleine zinnen, maar ze ademen mee.
Ze lossen niets op, en juist dat maakt ze troostrijk.
Het zijn de mensen die er gewoon zijn, zoals jij er bent voor degene die je lief is.
Gelukkig verkeer ik geregeld in goed gezelschap.
Ook op mijn werk heb ik dit onlangs mogen ervaren.
Wat me uitnodigde om in de PMT-zaal mijn longen en frustraties uit mijn lijf te schreeuwen (no clients in the house!).
Zo.
Zucht.
Hèhè.
Daarna kon ik weer verder.
Dat gun ik jou ook.
💚 Zorgen voor jezelf vraagt om moed om het gezelschap te kiezen dat goed voor je is.
En als je wilt, wandel ik graag een stukje met je mee. Ik ben er.